به اندازه ای دوستت دارم که بیانش را ندانم وآنقدر می خواهمت که تاب مقاومتش را نتوانم.

        با آنکه در هیچ مکتبی از عشق چیزی نیاموخته ام .

       اما در هجران تو اشک فراق میچکانم ودر کنار تو سرشک شوق میریزم.

       امیدی به جز تو ندارم و نفسی دوراز تو به راحت بر نیاورم .

        بار اول که تورا دیدم قلبم طپید و نشاط و جوانیم را از من رمید.

        بار دوم امیدی بی نهایت که از چشمهای تو ساطع بود در کورانی از لذت و شادی و وصال

       غرقم کرد و اکنون در راهی گام گذاشته ام که دیگر توانائی و امکان برگشت برایم میسر نیست.

       همه شب و همه روز به تو فکر می کنم و برای وصول به عشق متقابل از هیچ چیز نمی هراسم .

       هیچگاه هیچ قدرتی قادر نخواهد بود که عشق تورا از قلب من در هیچ زمان از میان برد .

       دیگر نمیدانم باتو چگونه سخن گویم ودر جمع عشاق چنان دمساز شوم ...

       فقط آنچه که از من باقی مانده با آخرین ذرات حیات خویش فریاد میزنند که دوستت دارند .

       ای الهام بخش من ای آنکه بروجودم بیش از روح من مسلطی :

       آیا هرگز وفایی بیش از آنچه که نسبت به تو دارم در هستی جهان می تواند وجود داشته باشد ؟

      اینک جز غم هجران رنجی ندارم و جز شهد لبت گنجی آرزو ننمایم.......

       تو برای منی و وفای تورا به قیمت تمام ذرات وجودم خریدارم .

       با نگاه یادم کن و با خنده ای شادم چون زندگیم متعلق به توست.........!!!!

       روزی اگر دل این عاشق زار را بشکنی و نور امیدی که بر دلش تابیده قطع کنی....؟؟؟؟؟

      آنوقت با زندگی بدرود می گوید و این را نیز خود بهتر میدانی .....!

      همیشه با آغوش باز و هرزمان با دلی از مهر و عشق در انتظار تو هستم .

       کسیکه تو را برای همیشه می پرستد ..... اگر زنده بود با جسم و روانش

                                        اگر بیمار شد و در گذشت باروان جاودانش .....!

تقدیم به کسی که زندگیم متعلق به اوست ....