گريه کردن چاره درد تو نيست

بايد اول پيله ات را وا کنی

چشم هايت را بگو ديوانه جان

بسته ای! ميل تما شا می کنی ؟

شمعدانی های تو پژمرده اند

شا پرکهايت همه دلمرده اند

شاخ و برگ آرزوهايت ببين

سيلی سختی ز سرما خورده ا ند

تو نديدی ،من فراوان ديده ام

بالهايی را که هی شلاق خورد

لا به لای حسرت پر پر زدن

آخرش پروانه ای در پيله مر د

باز در را بسته ای بر روی خود ؟

می روی زندان کنی فرياد را...

باز می پيچی درون پيله ات ؟

می روی تا نشنوی اين باد را...