«گوش كن جاده صدا مي زند از دور قدمهاي ترا......... چشم تو

زينت تاريكي نيست .... پلكها را بتكان ... كفش به پا كن و بيا !

» در انتهاي جاده دست پرالتهاب من چشم به راه دست مهربان

تست و چشم در چشم شيشه اي تو دوخته ام . گرامي ترين

مهر .. ملايمترين لبخند و نرمترين نگاه من ارزاني تو باد ! .... «

پس از سفرهاي بسيار و عبور از فراز و فرود امواج اين درياي

طوفان خيز بر آنم كه در كنار تو لنگر افكنم ، بادبان برچينم ،‌پارو

وانهم ،‌سكان رها كنم ، آغوشت را بازيابم ،‌استواري امن زمين را

زير پاي خويش ! .... در افق نقطه هاي سياه كوچكي مي رقصند

و زميني كه بر آن ايستاده ام ديگر باره آرام يافته است ..... بر آ

آنچه دلخواه من است حمله نمي برم ! ... خود را به تمامي بر آن

مي افكنم ! اگر بر آنم كه تا ديگر بار بر پاي بتوانم خاست راهي

به جز اينم نيست ! .... » جاده خود التهاب است ... شب است و

ستاره و زمزمه سكوت و لبخند ... چشمهاي من و نگاه تو در

نسيم رهاست ... دلم با جاده مي رود ... دلم با جاده مي آيد و

من جاده را بسيار دوست مي دارم ..... و ماني ترين اميد با من

همراه است ....