با ورود تو به قلب شکسته من زندگی برايم رنگی ديگر شد....

تو همان دوای درد بی درمان من بودی..تو همان فرشته نجات من بودی..

تصوير عشق را بر روی دفتر زندگی همانند چهره تو ترسيم کردم چون تو

همان عشق بودی

عشق با تمام معانی و درک و احساس و زيبايی آن....!!

تمام زيبايی های عشق در چهره و وجود تو خلاصه می شود...

عشقی که عاری از هر گونه گرد و غصه و جدايی است...

تصوير تو کشيدنی نيست حتی برای تجسم آن هم بايد به روياها سفر کرد..

آن قدر زيبايی که نمی توان تصويری از تو بر روی صفحه زندگی کشيد..

با ورود تو به قلبم و اميدی که به من دادی دنيا برايم رنگ عشق شد..

و تجسم تصوير تو تنها با رنگ عشق در ذهنم کشيده شد...

به هيچ نويسنده و قصه گويی اجازه نمی دهم که از چهره زيبای تو

سخن يا قصه ای بگويند ...

چون دوست ندارم تو تبديل به قصه های بی فرجام شوی...

دوست ندارم تو تبديل به خاطره شوی چون همه خاطره ها روزی

خواهند سوخت....

اجازه نمی دهم هيچ نقاشی چهره تو را ترسيم کند..چون چهره تو

آن قدر زيباست که هيچ نقاشی نمی تواند ان را ترسيم کند

زيبای من همه اينها به خاطر توست ،تويی که حالا نيستی

و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد که من بی تو هزاران بار در لحظه

خواهم مرد...

کسی حس کرد که من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت....

و بعد از رفتنت باران چه بغضی کرد..

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد...

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است...

برای شادی و خوشبختی ارزوهای قشنگت دعا کردم.....

 

مدتهاست که هر چه می گذرد بيشتر دوست دارم..

اما اين بار نه مثل مجنون نه مثل ليلی  و نه مثل تمام انهايی که با جهت يا

بی جهت اسطوره شدند...........تنها مثل خودم...

تا هر وقت که بخوای دوست دارم مثل هميشه..با اين تفاوت که بيشتر

از قبل دوست دارم..

مگر اينکه خودت نخواهی ...اونوقت هم توی دلم دوست دارم..

 

بی انکه بدانی