در شب های پرستاره باز آمدی و کهکشان را به چشمان بسته من راهدادی آن هنگام که در معما ها پنهان بودی و سوال مرا در خود گم کرده بود در سرزمین بیشه ها بدنبال قدم هایت گشتم تا اینکه رد پای آب آن را با خود برد . آن هنگام که کفش ها بی تاب می دویدند  . نشنیدی چگونه تک درخت انتهای خیابان پنهانی با من سخن می گفت آن هنگام که پیغام را پرستو ها در تاریک ترین خانه های شب بر بام های آسمان برایم می خواندند . نشندی غروب نفس های خورشید را آن هنگام که  آخرین صدایم را زمزمه می کردی در ساحل خشکیده باور ها چگونه خراش جدایی ترا به عاطفه نبرد مرا در پیاده ترین تنهایی  ات در خاطره های رنج و در انتظار احساس با ناله ای از جملات در پشت تصویر کتاب ها در آن سوی قفسه ها گذاشتی  . تویی که ساعت هاست که ثانیه ها برایت بی قرارند و بلند ترین داستان ها در دفتر یاد ها  به پایت واژه می شوند .......